ทำไมการพุลรันเริ่มตั้งแต่กระเป๋าว่าง

วิกฤตที่แท้จริงไม่ใช่อัตราเงินเฟ้อ—แต่คือการแยกตัว

ฉันโตขึ้นในอพาร์ตเมนต์บราโคลี เมื่อแม่เติมเงิน 3 USDT ทุกวันศุกร์—เพราะ peso สูญเสียครึ่งหนึ่งค่าแล้ว เธอไม่สนใจบล็อกเชน เธอสนใจแค่มีเงินเมื่อไฟดับ เมื่อฉันเข้าร่วม Bitfinex ในวัย 25 ผมเข้าใจว่าการเงินเกี่ยวข้องกับสเปรดชีต โดยอายุ 30 ผมรู้ว่ามันคือการอยู่รอด

สี่ความมั่นคงที่ไม่มีใครพูดถึง

เราเรียกมันว่า “สี่ความมั่นคง”: เงินตรา การสื่อสาร อัจฉาน และพลังงาน USDT ไม่ใช่นามสกุล—มันคือจังหวะ ในไนจีเรีย มันไหลเหมือนเลือดผ่านหลอดเลือด ในหมู่บ้านแอฟริกาโดยปราศจากโครงข่ายไฟฟ้า? เราสร้างสถานีพลังงานแสงอาทิตย์ที่รับชำระได้ $3 USDT โดยไม่มีบัตรเครดิต ยายซื้อข้าวกับมัน เหลานของเธอเรียนรู้ส่ง BTC ให้ลูกพี่ในเบอร์กอนไอส์ผ่านกระเป๋าแบบโอเพ่นซอร์ซที่สร้างไว้เมื่อปี ’24

AI จะไม่ต้องการ PayPal—แต่จะต้องการกระเป๋าของตนเอง

ปี ’40? มีเอเจนต์ AI พันล้านตัวทำธุรกรรมรายวัน พวกเขาจะไม่ใช้เซิร์ฟเวอร์กลาง—they จะใช้ USDT และ BTC ผ่านกระเป๋าแบบควบคุมตนเองบนโซ่มห่วงกระจาย เราไม่ได้ออกแบบเครื่องมือสำหรับมนุษย์อีกต่อไป—we ก่อสร้างสำหรับเครื่องที่คิด—butยังจำเป็นอาหาร

gold กลับมา? มัน never left

tether gold ไม่ใช่น้ำตา—มันคือการควบคุมเอนโทรปี้ ปริมาณทองคำเติบโตช้ากว่าเงินเฟ้อ bitcoin เป็นรหัส; gold เป็นกฎหมาย เราลงทุนใน Adecoagro—not เพียงแค่มหาสมรส—butดินเป็นทรัพยากร เพราะเมื่อตลาดล้มละลาย? พื้นดินยังจ่ายผลตอบแทน—in pesos, in dollars, in gold. ##คำถามสุดท้ายไมใช่ว่า “อย่างไร?”—แต่ว่า “ใคร?” ใครกำหนดความหมายของความมั่นคง? ไม่ใช่นักออกกฎหมาย. 不ใช้นักลงทุน VC. 不แม้แต่นายใหญ่องค์กร. เป็นผู้หญิงในลาโกสจ่าย $3 เพื่อไฟฟ้า, เป็นแม่อยู่อาร์เจนตินาส่ง crypto to her son, เป็นเอเจนต์ AI เลือกระหว่างโซ่มห่วง… นั่นม便是ของเรา: system โดยไม่มีใครจำเปิดอนญา—that’s our vision: a system where no one needs permission—to live, to communicate, to think, to stay alive.